The embassy of trees

on

Over het recht van een boom om boom te zijn.

Mag de Noordzee van zichzelf zijn? Wat dat betekent, daar is een beeld bij, de ambassade van de Noordzee komt op voor de belangen van de zee alsof ze van zichzelf was.  Dat hoorde ik vanochtend   toen ik Radbout Reflects beluisterde met een lezing van Bruno Latour.  Ooit hebben Nederlanders de zeeën vrij gemaakt in de zin dat ze van niemand waren. Nu worden de dingen van zichzelf, hoorde ik Latour uitleggen.

Hoewel, – de dingen? Is de natuurlijke wereld een ding?  Het gaat niet om beeldende kunst of de gebouwde wereld. De natuurlijke wereld heeft feitelijk minder rechten dan de dingen omdat er spraken is van Urheberschaft, de naam  en de rechten van de menselijke maker zitten erop.

Zo mochten de door Yves Brunier in het Museumpark geplantte perenboompjes  verpieteren in schelpengrond omdat het nu eenmaal Yves Brunier was die dat zo had bedacht. De bomen hadden geen recht op leven, water of voeding.  Intussen zijn ze allang verdwenen en staat op hun oude plek  de spiegelkolos van het museumdepot.  

Wat als de bomen wel rechten hadden gehad? Welke rechten zou een embassy of trees aan bomen toekennen?   Recht op community, recht op voeding en water, recht op ontwikkeling ? Recht op ongeschonden takken en wortels?

Zelfs de  grote natuurorganisaties zien bomen  niet als  levende  wezens met behoeften,  instaat tot communicatie,  planning, compassie en behept met een raadselachtig geheugen.  

Het is aan de tijd dat we het gaan hebben over de intrinsieke waarde van de natuurlijke wereld. Ik pleit voor een ambassade van de bomen.